Column Theo Segers: Verdriet en vreugde

We zeggen het zo vaak tegen elkaar: ‘Vreugde en verdriet liggen dicht bij elkaar.’ Een andere uitspraak is: ‘Tussen leven en dood ligt maar een dunne scheidslijn’, dat is ook zo. Dat hebben mijn vrouw en ik en mijn familie de achterliggende week echt ervaren. Wat is het belangrijk als er dan mensen om je heen staan, die meeleven, luisteren en er voor je zijn.

Vorige week kwam het ontstellende bericht dat mijn jongere broer (61 jaar) plotseling is overleden. Hij ging van zijn werk naar huis en is in de auto onwel geworden. Omstanders zijn begonnen met reanimeren en dat is later door ambulancemedewerkers overgenomen en in het ziekenhuis voortgezet. Maar helaas, het heeft niet mogen baten. Afgelopen zaterdag was de begrafenis. Hij laat zijn vrouw, vier kinderen, zeven kleinkinderen en ons en zovelen achter. Wat een hartverscheurend verdriet.

In dezelfde week is ons zevende kleinkind geboren, een meisje: Rosa. Wat een geluk en blijdschap, bij de jonge kersverse ouders en ook bij de grootouders. Prachtig om te zien dat je eigen zoon vader wordt. Maar wat een tegenstelling: eerst je kleindochter bewonderen en aansluitend condoleren bij het gezin van je broer. 

Leven en dood. Generaties gaan en komen. Wat is het belangrijk om juist dan om elkaar heen te staan; mensen in de ogen te kijken; er simpelweg te zijn, desnoods zonder woorden. Een leven gaat, een leven komt, maar de liefde blijft en verbindt alles.