Column Theo Segers: Plat

Zoals elke dag stap ik uit bed. Hoe ik dat doe? Geen idee. Hoeveel dingen doe je dagelijks zonder erbij na te denken? Zo ook vorige week woensdag. En toen schoot het erin. Ik herkende het meteen: door mijn rug gegaan. Voorzichtig ging ik nog even liggen, hopend - tegen beter weten in - dat de pijn minder zou worden. Maar nee: de agenda moest echt op z’n kop. Juist deze woensdag zou ik met Anneke meegaan met het jubileum van Goudland voor senioren uit Ottoland. Voor de 70e keer was er een uitje georganiseerd. Ditmaal zouden we erbij 
zijn, maar helaas moest ik afbellen. Ook de dagen erna was het behelpen. Veel liggen, wat wandelen en oefeningen doen, nog bekend van de vorige keer. Volhouden blijft lastig. Gelukkig kon ik toch naar kantoor voor de uitreiking van Koninklijke Onderscheidingen. Fijn, want het is vervelend om zo beperkt te zijn. Ik tref het dan met Anneke en haar achtergrond als verpleegkundige. 

Het zette me aan het denken. Ik leef ontzettend mee met inwoners die dagelijks met pijn leven of aan bed gebonden zijn. Ik denk aan deze inwoners en hun mantelzorgers en wens hen veel sterkte. Wist u dat er via Stichting Welzijn een steunpunt is voor mantelzorgers? Daar kunt u terecht voor advies, een luisterend oor en praktische ondersteuning. Door u daar aan te melden kunnen we met elkaar voorkomen dat de zorg te zwaar wordt. Echt een aanrader. Vergeleken daarmee stellen mijn klachten weinig voor. Gelukkig gaat het weer wat beter en ben ik weer aan het werk.