Column Theo Segers: Herdenken in een weiland

Terwijl de lucht zich dreigend samenpakte, liep op maandag 4 mei een stoet van circa 40 mensen door een weiland in Oud-Alblas. Van de Beemdweg het land in, in de richting van de N214. In stilte. Een bijzondere situatie. Boven Papendrecht werd de lucht steeds donkerder. Zou het gaan regenen? Het dreigde wel. Af en toe viel er een spatje, paraplus werden opengeklapt. We liepen in stilte door. Indrukwekkend. 

Achter in het land van familie Baan lag de plek waar we moesten zijn. Een grote Engelse vlag was boven het gras gespannen, er stonden vier stoelen en een emmer met bloemen. Hier kwam de stille tocht tot stilstand. Achter ons liep onder andere de familie van luitenant Arthur Gordon Richardson, die in de Tweede Wereldoorlog op terugweg van een bombardement op Duitse doelen werd aangeschoten. Het vliegtuig verloor snel hoogte. Arthur maakte met zijn een-persoons-toestel, een grote bocht en kwam toen vanuit het westen aanvliegen… laag boven de grond. Een ooggetuige vertelde nog dat het geluid steeds harder werd… totdat het vliegtuig zich in de zachte veengrond boorde. Arthur Richardson kwam om. Het was 22 januari 1945. 

Daar stonden we, 81 jaar later, op de plek waar het gebeurde, met familieleden van oudoom Arthur. Indrukwekkend om het verhaal te horen. Stil te zijn op deze plek. De verhalen te horen van de familie, de ooggetuigen en wat er precies is gebeurd. Hier werd tastbaar wat onze vrijheid gekost heeft. De levens van talloze mensen, die vielen voor onze vrijheid. En Arthur Gordon Richardson was er een van. 

Daarom zullen we blijven herdenken, om nooit te vergeten. Voor onze vrijheid is gevochten en gaven velen het leven. Laten we heel erg zuinig zijn op die vrijheid!