Column Theo Segers: Meer dan zorg alleen

Het valt niet mee om een burgemeester te verrassen met een cadeau. Toch lukte dat iemand onlangs. Ik kreeg een boek, dat helemaal raak was en me direct pakte. De titel was veelzeggend: Wat draagt de mens? van psychiater Armand Hoppener. Geen boek vol snelle oplossingen of grote theorieën. Eerder een levenslange terugblik van iemand die tientallen jaren werkte in de gezondheidszorg en zich afvraagt wat mensen werkelijk nodig hebben.

Tijdens het lezen bleef ik regelmatig hangen bij een zin of gedachte. Hoppener beschrijft hoe steeds meer zorgen bij professionals terechtkomen. Bij huisartsen, specialisten, hulpverleners en ook bij gemeenten. Natuurlijk zijn zij onmisbaar. Hij vraagt zich echter af of we niet iets zijn kwijtgeraakt wat daaraan voorafgaat: de kracht van menselijke verbondenheid. Dat raakte mij. Misschien omdat ik het ook in Molenlanden zie. Achter veel vragen schuilt geen medische diagnose of ingewikkeld dossier, maar een mens die gezien wil worden. Iemand die een luisterend oor zoekt, steun nodig heeft of zich eenzaam voelt.

Volgens Hoppener begint menselijke waardigheid niet bij systemen of organisaties, maar gewoon tussen mensen. Aan de keukentafel, in de buurt, op school, in de kerk en op de sportvereniging. In het leven van alledag, waar mensen elkaar ontmoeten. Een zin uit het slot van zijn boek blijft mij bij: ‘Een samenleving kan haar ziel niet uitbesteden.’ Wat een actuele boodschap. Zeker in een tijd waarin veel geregeld is, maar verbinding niet vanzelfsprekend is.

De kracht van Molenlanden zit daarom niet alleen in voorzieningen en ondersteuning, maar vooral in hoe we naar elkaar omzien. ‘Uiteindelijk blijft menselijkheid bestaan waar mensen elkaar blijven zien, dragen en aanspreken als medemens’. En misschien is dat wel het mooiste wat wij samen kunnen doen.